Orkiestra Filharmonii Opolskiej
Tomasz Strahl – wiolonczela
Marek Pijarowski – dyrygent

W programie:
Ludwig van Beethoven – Uwertura do baletu Twory Prometeusza op. 43 [5’]
Piotr Moss – Prières – II Koncert na wiolonczelę i orkiestrę [30’]
Przerwa [20’]
Robert Schumann – IV Symfonia d-moll op. 120 [28’]

Twory Prometeusza, jedyny balet w dorobku Ludwiga van Beethovena, to alegoryczna opowieść o idei oświecenia – o poznawaniu przez ludzkość piękna płynącego z nauki, sztuki i kultury. Prometeusz, odnajdując pogrążonych w niewiedzy ludzi, postanawia powierzyć bogom, muzom oraz mitycznym poetom misję nauczania ich muzyki, tragedii, komedii i tańca. Muzyka Tworów Prometeusza jest wyraźnie lżejsza i bardziej barwna niż chociażby symfonie Beethovena, co ukazuje wszechstronność kompozytora. W balecie tym wprowadził partie rożku basetowego, którego w swoich kompozycjach używał bardzo rzadko. Pierwsze takty Uwertury prowadzą słuchacza ku ogromnym bramom mitycznego świata greckich mitologii, by po chwili ukazać kryjące się za nimi rajskie ogrody.

Piotr Moss jest polskim kompozytorem, którego twórczość zachwyca zróżnicowaną fakturą i barwną orkiestracją – obok tradycyjnych orkiestracji sięga po brzmienia egzotyczne, dawne, elektroniczne i ludowe, tworząc paletę dźwięków rzadko spotykaną u innych twórców. Jego muzyka rozbrzmiewała w wielu krajach Europy, w Stanach Zjednoczonych, Singapurze, Kolumbii i Republice Południowej Afryki, co świadczy o uniwersalnym języku, jakim potrafi przemawiać do słuchaczy na całym świecie. Wśród jego licznych dzieł szczególne miejsce zajmuje Prières – II Koncert na wiolonczelę i orkiestrę, którego sam tytuł, oznaczający modlitwy, zapowiada medytacyjną podróż, do której kompozytor zaprasza słuchacza. Koncert jest utworem, w którym wiolonczela zdaje się prowadzić dialog nie tylko z orkiestrą, ale i z czymś nieuchwytnym, transcendentnym. Dla każdego, kto w muzyce współczesnej szuka czegoś więcej niż technicznej wirtuozerii, pragnie przestrzeni do refleksji i ciszy przemawiającej równie mocno jak dźwięk, twórczość Piotra Mossa może stać się prawdziwym odkryciem.

IV Symfonia Roberta Schumanna należy do najbardziej oryginalnych osiągnięć symfoniki romantycznej, a jej wyjątkowość wynika zarówno z nowatorskiej konstrukcji muzycznej, jak i z niezwykłej historii powstawania. Pierwsza wersja z 1841 roku została dziesięć lat później gruntownie przepracowana, choć spór o to, która z redakcji oddaje zamysł kompozytora w bardziej pełny sposób, trwa do dziś. Jednym z najbardziej nowoczesnych elementów dzieła jest jego cykliczna budowa – cztery części wykonywane są attacca, a tematy powracają w nowych odsłonach rytmicznych, harmonicznych i instrumentalnych. Równie fascynująca jak sama muzyka jest historia Symfonii. Clara Schumann twierdziła, że wersja z 1841 roku była jedynie szkicem, choć badania rękopisów dowiodły, że była to w pełni ukończona partytura. Clara stanowczo sprzeciwiała się publikacji pierwszej redakcji, twierdząc, że zrewidowana wersja z 1851 roku  jest tą właściwą IV Symfonią.