Zespół wiolonczelowy Filharmonii Opolskiej:
Agata Gawin-Gluza
Mirosław Makowski
Aldona Markowicz
Gabriela Karpiesiuk
Agnieszka Płoszejowska-Skubisz
Mikołaj Gałan
Barbara Kowalska
Marta Ryś
Anna Wąsik

W programie:
Johann Sebastian Bach – Chaconne d-moll, BWV 1004
Franz Schubert – Moment musical d-moll, D. 780
Fryderyk Chopin – Etiuda cis-moll, op. 25 nr 7
Saverio Mercadante – La Poesia
Wilhelm Fitzenhagen – Walc koncertowy, op. 31
Gabriel Fauré – Elegia, op. 24
Richard Wagner – Feierliches Stück
Claude Debussy – Golliwog’s Cake-walk
Heitor Villa-Lobos – Bachianas Brasileiras nr 1 i nr 5

Historia wiolonczeli sięga XVI wieku i rodziny instrumentów zwanych viola da braccio, czyli „trzymanych w ramionach”. Przez wieki jej kształt i budowa ewoluowały, aż w końcu, szczególnie dzięki pracy Antonio Stradivariego, zyskała formę, którą znamy dzisiaj. Co ciekawe, przez długi czas wiolonczela była instrumentem drugoplanowym, jedynie basem w orkiestrze, a jej prawdziwy potencjał solowy odkryto dopiero dzięki Johannowi Sebastianowi Bachowi, którego kompozycje do dziś uchodzą za jedne z najważniejszych dzieł w historii muzyki. Ciekawostką jest też to, że wiolonczela ma zakres dźwięków najbliższy ludzkiemu głosowi, dlatego często nazywana jest „instrumentem śpiewającym”.

Program tego wieczoru prowadzi słuchacza od surowej samotności Bacha, przez romantyczną tęsknotę Schuberta i Chopina, aż po żartobliwy dystans Debussy’ego i brazylijski dialog z barokiem u Villi-Lobosa. To nie przypadkowy zbiór utworów, lecz opowieść o tym, jak różne epoki i kultury odnajdywały w tym samym instrumencie inny język. Dziewięć wiolonczel pozwala usłyszeć te kontrasty w jednym brzmieniu – zarówno urokliwą, pojedynczą barwę głosu, jak i gęstą wielogłosowość faktur. Repertuar pokazuje więc nie tylko możliwości techniczne instrumentu, ale i to, jak zmieniało się myślenie o nim – od barokowego narzędzia dyscypliny formalnej, przez romantyczny nośnik emocji, po XX-wieczny eksperyment z brzmieniem i tożsamością narodową.