Filharmonia Opolska - logo
69. Sezon Artystyczny
CHODŹ DO FILHARMONII
BIP Wersja dla słabowidzących
Repertuar
Strzałka w lewo Luty 2021 Strzałka w prawo
powtśrczptsoni
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
1 2 3 4 5 6 7
Grafika - reklama koncertu
26 lutego 2021, piątek | 19:00
Cztery struny, czwarta symfonia
Jubileusz 50-lecia pracy artystycznej maestro Marka Pijarowskiego.

Strefa I – 40 zł, 20 zł
Strefa II – 30 zł, 15 zł
Strefa III – 20 zł, 10 zł

Miejsca do sprzedaży na Sali koncertowej zostały wyznaczone zgodnie z zaleceniami Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Opolskiej
Maciej Kułakowskiwiolonczela
Marek Pijarowskidyrygent

W programie:
Camille Saint-Saëns – I Koncert wiolonczelowy a-moll op. 33 (23')
Ludwig van Beethoven – IV Symfonia B-dur op. 60 (35')

Prosimy o zapoznanie się z zasadami bezpieczeństwa obowiązującymi podczas koncertu, zgodnie z zalecaniami Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, dostępnymi w Regulaminie Bezpieczeństwa na stronie internetowej www.filharmonia.opole.pl/regulaminy.

 

Fotografia
fot. Wojciech Grzędziński


Maciej Kułakowskiwiolonczela


Urodzony w 1996 roku w Gdańsku. Grę na wiolonczeli rozpoczął w wieku sześciu lat w klasie wiolonczeli prof. Jadwigi Ewald.Jest laureatem Konkursu Królowej Elżbiety w Brukseli oraz zdobywcą I nagrody oraz nagrody specjalnej na X Międzynarodowym Konkursie Wiolonczelowym im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie. Od 2019 roku reprezentuje Londyńską agencję Young Classical Artists Trust (YCAT).


Jako solista występował w wielu krajach Europy i Świata m.in. z Orkiestrą Filharmonii Narodowej w Warszawie, Sinfoniettą Cracovią, Polską Orkiestrą Sinfonia Iuventus, London Mozart Players, Kammerphilharmonie Bremen, Brussels Philharmony Orchestra, St. Petersburg Symphony Orchestra, Calgary Symphony Orchestra oraz Aukso: Orkiestra Kameralna Miasta Tychy. Jako kameralista brał udział w takich festiwalach jak: Piatigorsky Cello Festival w Los Angeles, Beijing Cello Festival, Festiwal im. Krzysztofa Pendereckiego, Festiwal im. Witolda Lutosławskiego, Festiwal im. Ignacego Jana Paderewskiego, Moritzburg Festival, Kronberg Festival, Krzyżowa Music, Hohenstaufen Kammermusik Festival czy Munich Rising Stars.


Współpracował z takimi muzykami jak Krzysztof Penderecki, Emanuel Ax, Christoph Eschenbach, Viviane Hagner, Charles Neidich, Arnold Steinhardt, Jan Vogler, Lawrence Power i Kian Soltani oraz dyrygentami: Marek Moś, Marek Pijarowski, Eivind Gullberg Jensen, Frank Braley i Stéphane Denève w szerokim zakresie repertuaru.


Inne ważne wydarzenia to premiera dedykowanego specjalnie dla niego dzieła "McKulak" napisanego przez Tadeusza Kassaka z zespołem Kassak Brass Ensemble oraz rezydencja w Międzynarodowej Akademii Seiji Ozawy w Szwajcarii. Jako członek Tria im. Wilkormirskich koncertował w całej Polsce i wpólnie z nim nagrał muzykę Antona Arensky'ego dla wytwórni DUX. Jest też członkiem warszawskiego zespołu wiolonczelowego o nazwie "Cellonet" prowadzonego przez Andrzeja Bauera.


Maciej studiuje od 2017 roku u Wolfganga Emanuela Schmidta w Kronberg Academy. W 2016 roku otrzymał stypendium i nagrodę specjalną od Deutsche Stiftung Musikleben podczas Deutscher Musikwettbewerb, a w 2015 roku zdobył II nagrodę na konkursie TONALI w Hamburgu (2015). W roku 2010, 2012 i 2013 otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz został laureatem konkursu Narodowego Centrum Kultury – Młoda Polska. Wcześniej studiował u dr Marcina Zdunika na Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, Mannheim Universitat oraz Hochscuhle fur Musik Franza Liszta w Weimarze. Brał udział w wielu kursach mistrzowskich gdzie kształcił się u wybitnych pedagogów takich jak: Sir Andras Schiff, Gidon Kremer, Steven Isserlis, Frans Helmerson, Mischa Maisky, Truls Mørk, Gary Hoffman, Phillippe Muller, Jens Peter Maintz, Ivan Monighetti czy Andrzej Bauer.


Gra na współczesnej wiolonczeli Thorstena Theisa z 2014 roku.


Ankieta:

Moje ulubione miejsce na ziemi to

Wszędzie tam gdzie spotykam inspirujących ludzi.

Gdybym nie był muzykiem, pewnie byłbym

Bezrobotny!

Za największy sukces artystyczny uważam

Zjedzenie 20 kawałków pizzy na raz.

Człowiek, którego podziwiam

J.S. Bach

Co lubię czytać

Gabriel G. Marquez – Sto lat samotności

Kompozycja, która jest dla mnie szczególnie ważna:

Pat Metheny & Lyle Mays – The Way Up



Fot. Łukasz Rajchert


Marek Pijarowskidyrygent

Urodzony we Wrocławiu. Podczas nauki w Liceum Muzycznym opanował grę na kilku instrumentach, m.in. fortepianie (jako głównym), skrzypcach, oboju i organach. Studia dyrygenckie (dyplom z wyróżnieniem) odbył we wrocławskiej Akademii Muzycznej u Tadeusza Strugały i uzupełniał je w latach 1971-1973 na Międzynarodowych Kursach Muzycznych w Weimarze, pracując pod kierunkiem znakomitego dyrygenta łotewskiego – Arvida Jansonsa. W roku 1977 uzyskał stypendium rządu austriackiego i przez dziewięć miesięcy przebywał w Wiedniu, doskonaląc swe umiejętności u prof. Carla Oesterreichera w słynnej Hochschule für Musik und Darstellende Kunst. W tym czasie miał okazję bezpośrednio zetknąć się ze sztuką dyrygencką i osobiście poznać takich mistrzów batuty jak: Herbert von Karajan, Leonard Bernstein, Zubin Mehta, Georg Solti czy Claudio Abbado. Pracę etatową rozpoczął w roku 1974 jako asystent dyrygenta Filharmonii Wrocławskiej. W tym samym roku w grudniu wziął udział w II Ogólnopolskim Konkursie Dyrygenckim w Katowicach, na którym (będąc najmłodszym uczestnikiem) zdobył I nagrodę oraz specjalną nagrodę orkiestry Filharmonii Śląskiej. Sukces ten zaowocował licznymi zaproszeniami do wielu Filharmonii m. in. do Filharmonii Narodowej i WOSPR-u.

W 1975 roku otrzymał stanowisko II dyrygenta, a w 1980 został powołany na stanowisko dyrektora naczelnego i artystycznego Filharmonii Wrocławskiej, którą kierował do 2002 roku, będąc również w początkowym okresie odpowiedzialnym za organizację Międzynarodowego Festiwalu Oratoryjnego i Kantatowego „Wratislavia Cantans”. Współpracował także z Filharmonią Krakowską jako jej I dyrygent, a z Filharmonią Pomorską w Bydgoszczy związany był jako stały gościnny dyrygent tego zespołu. W okresie od 1980 do 2000 roku pełnił funkcję dyrektora artystycznego Festiwalu Polskiej Muzyki Współczesnej we Wrocławiu, a w latach 1986-1987 także dyrektora artystycznego Międzynarodowego Festiwalu Chopinowskiego w Dusznikach-Zdroju. W latach 2002-2005 był dyrektorem artystycznym i I dyrygentem Filharmonii im. Artura Rubinsteina w Łodzi. Obecnie pełni funkcję dyrygenta-szefa Orkiestry Symfonicznej Filharmonii im. Tadeusza Szeligowskiego w Poznaniu.

Od prawie 50 lat nieprzerwanie prowadzi ożywioną działalność dyrygencką, koncertując ze wszystkimi orkiestrami filharmonicznymi i radiowymi w Polsce. Wielokrotnie prowadził również koncerty z polskimi zespołami poza granicami kraju, m.in. z Filharmonią Narodową (Niemcy), NOSPR-em (Hiszpania, Francja), Filharmonią Krakowską (Francja), Sinfonią Varsovią (Hiszpania), Filharmonią Łódzką (Włochy, Hiszpania) oraz szereg tournée z Filharmonią Wrocławską, m.in. w Hiszpanii, Francji, Włoszech, Niemczech, Holandii. Dokonał wielu archiwalnych nagrań dla potrzeb Polskiego Radia. Współpracował ściśle z Eastern Music Festival w Greensboro oraz Texas Music Festival w Houston (USA), a także z Orkiestrą Prezydencką w Ankarze.

Sztukę dyrygencką Marka Pijarowskiego mogli poznać melomani w większości krajów europejskich oraz w Egipcie, Izraelu, Kanadzie, Chinach, USA, Meksyku, Korei Płd. i na Kubie.

W roku 1997 z rąk Prezydenta RP otrzymał tytuł profesora sztuki muzycznej. Od wielu lat związany jest z Akademia Muzyczną im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, w której zatrudniony jest na stanowisku profesora. Prowadzi klasę dyrygentury, pełniąc jednocześnie funkcję Kierownika Katedry Dyrygentury oraz wcześniej – funkcję prorektora tej Uczelni. Jest inicjatorem, kierownikiem artystycznym i przewodniczącym Jury odbywającego się co trzy lata Ogólnopolskiego Konkursu Studentów Dyrygentury organizowanego przez wrocławską Uczelnię. W latach 2006-2019 był także profesorem dyrygentury w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie. Wielu jego absolwentów sprawuje kierownicze funkcje w instytucjach muzycznych w kraju i za granicą.

Marek Pijarowski był promotorem bądź recenzentem wielu przewodów doktorskich, postępowań habilitacyjnych, postępowań o nadanie tytułu profesora sztuk muzycznych oraz laudatorem lub recenzentem w postępowaniach o nadanie tytułu doktora honoris causa polskich uczelni muzycznych wybitnym mistrzom batuty m.in.: Jerzemu Semkowowi, Tadeuszowi Strugale, Gabrielowi Chmurze, Helmutowi Rilingowi, Neville’ovi Marrinerowi, Joshua Rifkinowi, Jerzemu Maksymiukowi, Kurtowi Masurowi i Stanisławowi Skrowaczewskiemu.

Wielokrotnie pełnił funkcję przewodniczącego Jury Międzynarodowego Przeglądu Młodych Dyrygentów im. Witolda Lutosławskiego w Białymstoku. Jest również jurorem Międzynarodowego Konkursu Dyrygenckiego im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach.

Odznaczony m. in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz złotym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Ankieta:

Moje ulubione miejsce na ziemi to:

Mój dom we Wrocławiu.

Gdybym nie był muzykiem, pewnie byłbym

Biochemikiem. Po zdanym (równolegle z dyrygenturą) egzaminie na Uniwersytet Wrocławski wybrałem jednak to pierwsze. Czy słusznie? To już sami Państwo osądzicie.

Za największy sukces artystyczny uważam

Kilka dobrych lat temu wraz z Orkiestrą Prezydencką w Ankarze wykonywaliśmy VI symfonię „Patetyczną” Piotra Czajkowskiego, której ostatnia część kończy się nostalgicznym odejściem, cichym pożegnaniem. Po ostatnich taktach tej umierającej muzyki zapadła trwająca wiele minut cisza, której nikt nie odważył się przerwać brawami.  I ta cisza to jest właśnie taki sukces, który pamięta się latami…

Człowiek, którego podziwiam

Od 47 lat moją Małżonkę, Emilię. Ci którzy Ją znają doskonale wiedzą, dlaczego.

Co lubię czytać

Lubię literaturę czeską – Bohumil Hrabal, Ota Pavel, Karel Čapek…

A poza tym lubię czytać w ludzkich myślach. W moim zawodzie jest to bardzo przydatne i czasem dzięki temu unika się niezręcznych sytuacji na estradzie.

Kompozycja, która jest dla mnie szczególnie ważna

IX symfonia Gustava Mahlera. Dlaczego? Może dlatego, że ta symfonia kończy się tak jak właśnie się kończy… Proszę jej posłuchać w wolnej chwili na YouTube. Nagrania dokonane przez genialnego Claudia Abbado i Orkiestry Festiwalowej w Lucernie. Wstrząsające wykonanie.

Projekt i realizacja: netkoncept.com