Orkiestra Filharmonii Opolskiej
Jacek Kortus – fortepian
Jakub Chrenowicz – dyrygent

W programie:
Fryderyk Chopin – Koncert fortepianowy nr 1 e-moll op. 11 [40’]
Przerwa [20’]
Gustav Mahler – V Symfonia cis-moll [78′]

Jedno się kończy, a drugie zaczyna. Jubileuszowy 75. sezon artystyczny w Filharmonii Opolskiej czeka na swój wielki finał. Przeżyjmy jeszcze raz całą historię działalności artystycznej i społecznej naszej Filharmonii. Każde z wydarzeń przeszłości jest naszą inspiracją do działania. Zmieniamy się nie ku rewolucji, a ku pamięci. Wspólnie chcemy, po raz ostatni w tym sezonie, oddać cześć historii, którą żyje Filharmonia.

Czymże pożegnać jubileusz Filharmonii Opolskiej, jak nie Koncertem fortepianowym e-moll Fryderyka Chopina? Wszakże jest to jeden z najbardziej znanych koncertów w literaturze, który Chopin zagrał w Warszawie na pożegnanie z ojczyzną, przed swoją emigracją do Francji. Orkiestra tworzy tło dla fortepianu, który otula słuchacza delikatnym, kojącym brzmieniem. Utwór otwierają melodie nawiązujące do poloneza. Następnie wybrzmiewa romanza, w której usłyszeć można inspirację mozartowskim Koncertem Fortepianowym d-moll nr 20. Podobno ta romantyczna część powstała przez fascynację kompozytora Konstancją Gładkowską – młodą śpiewaczką, której akompaniował. Chopin opisywał tę część jako obraz człowieka patrzącego ku miejscom przywołującym tysiące uroczych wspomnień. Koncert zamyka rondo w rytmie krakowiaka. Co ciekawe, choć koncert ten posiada numer „1”, to w rzeczywistości powstał jako drugie dzieło koncertowe Chopina. Został on jednak wydany do druku jako pierwszy. Stało się tak, ponieważ kompozytor zgubił partyturę orkiestrową poprzedniego koncertu.

V Symfonia cis-moll Gustava Mahlera stanowi swoiste rozdroże w jego twórczości – moment, w którym kompozytor otwiera się na nowe kierunki artystycznych poszukiwań. Symfonie Mahlera interpretowane są często nie jako odrębne dzieła, a jako jedna instrumentalna epopeja. V symfonia jest początkiem jej nowego, artystycznego rozdziału. Sam Mahler nie dzielił Symfonii na konkretne części. Raczej sugerował, jak mogą być one rozłożone w utworze. Przyjmuje się, że V symfonia składa się z pięciu części, jeżeli podzielić je ze względu na charakter muzyki – marsz żałobny, allegro, scherzo, adagietto i finał. Jeżeli jednak sugerować się opisami Mahlera, jest to utwór trzyczęściowy, gdzie marsz żałobny i allegro stanowią pierwszą część, scherzo drugą, a adagietto i finał trzecią. Klimat utworu jest zróżnicowany. Przypuszcza się, że marsz żałobny oraz allegro zostały zainspirowane przez traumatyczne wspomnienia Mahlera związane z jego chorobą. Adagietto natomiast zawiera w sobie coś romantycznego – być może jest to miłosne wyznanie Mahlera do Almy Schindler, którą później oczywiście poślubił. W końcu czego się nie robi dla miłości?