Filharmonia Opolska
71. Sezon Artystyczny
2022/2023
BIP Wersja dla słabowidzących
Repertuar
Strzałka w lewo wrzesień 2022 Strzałka w prawo
powtśrczptsoni
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2
17 marca 2023, piątek | 19:00
Lebhaft. To znaczy – z życiem!

Strefa I – 45 zł, 35 zł
Strefa II – 35 zł, 28 zł
Strefa III – 25 zł, 20 zł

Orkiestra Filharmonii Opolskiej
Olga Zado – fortepian
Szymon Makowski – dyrygent

W programie:
Karol Szymanowski – Uwertura koncertowa E-dur op. 12 (14′)
Ludomir Różycki – I Koncert fortepianowy g-moll op. 43 (32′)
Robert Schumann – IV Symfonia d-moll op. 120 (30′)

Zestawienie ze sobą kompozycji Karola Szymanowskiego i Ludomira Różyckiego w jednej części koncertu jest tyle naturalne, co nieczęsto spotykane. Prawie rówieśnicy (dzielił ich rok), obaj byli członkami Spółki Nakładowej Młodych Kompozytorów Polskich. Obaj także studiowali w Berlinie i zafascynowani byli muzyką Ryszarda Straussa. Co ciekawe, Różycki nawet się ze Straussem spotkał, historię tę przytoczyła w swoim pamiętniku żona tego pierwszego: „Komiczne zdarzenie miałem ze Straussem. Błądzę po Berlinie, szukając ulicy, gdzie mieszka kompozytor. Nareszcie stoję przed kamienicą. Co prawda inaczej wyobrażałem sobie locum Straussa. (…) Zdziwiłem się, że tak skromnie. Idę, pukam. (…) Z pokoju wypada Strauss z wielkim krzykiem:
– Do stu diabłów! Nareszcie się pan zjawił, czekam od kilku dni!
Zdumiony odpowiadam:
– Dopiero co przyjechałem…
– Co? – Strauss z wściekłością łapie mnie za rękaw i ciągnie do komina.
– Dymi się bezustannie, (…) nie możemy nic gotować!
(…) Wyjmuję list polecający od Młynarskiego i podając go mówię:
– Nie jestem zdunem! Jestem kompozytorem, moje nazwisko Ludomir Różycki.”

Tak się złożyło, że autor Symfonii alpejskiej docenił kompozycje młodego Ludomira, a w tym samym czasie wizytę w berlińskiej kamienicy złożył także dyrektor nowojorskiego pisma muzycznego, który opisał na jego łamach zabawne spotkanie. Różycki stał się sławny! Wybitny polski muzykolog – Adolf Chybiński – odnotował nawet, że w komponowaniu materii orkiestrowej Różycki przewyższał talent Szymanowskiego. Dziś popularność obu panów ocenilibyśmy zgoła inaczej, ale nie ulega wątpliwości, że młodzieńcza, szalenie ekspresyjna Uwertura koncertowa E-dur Szymanowskiego oraz dojrzały i na wskroś romantyczny Koncert fortepianowy Różyckiego to dzieła wybitne i w fascynujący sposób ukazujące drogę, którą podążała polska muzyka pierwszej połowy XX wieku.

Robert Schumann swoją Symfonię d-moll pierwotnie określił jako Fantazję symfoniczną, co dobrze oddaje charakter wykreowany przez oryginalną konstrukcję formalną. Cztery części dzieła (z których aż trzy określone są tempem Lebhaft, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza z życiem) następują po sobie płynnie, tworząc nasyconą bogatymi emocjami całość.

 

fot. Piotr Rzeszutek

Szymon Makowski – dyrygent

Absolwent Akademii Muzycznej w Poznaniu (dyrygentura symfoniczna i operowa, skrzypce) w klasie dyrygentury prof. Marcina Sompolińskiego. Swoją edukację uzupełniał na kursach mistrzowskich w Poznaniu (Jose Miguel Rodilla Tortajada), Faro (Alexander Polishchuck) oraz Krakowie (Gabriel Chmura). W latach 2010-2014 ukończył kurs dyrygencki w Accademia Chigiana (Siena) pod kierunkiem Gianluigi Gelmettiego – trzykrotnie uzyskując „Diploma di Merito” oraz stypendia akademii.
W 2011 roku pracował jako asystent Waltera E. Gugerbauera w Operze Wrocławskiej przy produkcji opery Parsifal R.Wagnera. W tym samym roku rozpoczął stałą współpracę z Teatrem Muzycznym w Poznaniu i Teatrem Muzycznym w Lublinie.
W ciągu ostatnich lat współpracował z wieloma znakomitymi zespołami w całej Europie: Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia, Orkiestrą Muzyki Nowej, Filharmonią Sudecką w Wałbrzychu, Filharmonią Opolską, Filharmonią Warmińsko-Mazurską w Olsztynie, Filharmonią Podkarpacką w Rzeszowie, Sinfonia Baltica w Słupsku, Filharmonią Kaliską, Filharmonią Świętokrzyską w Kielcach, Filharmonią Krakowską oraz Filharmonią Poznańską. Współpracował także z Gliwickim Teatrem Muzycznym. Spośród zagranicznych orkiestr pracował z Orchestre Philharmonique Monte Carlo, Frankfurt Radio Symphony Orchestra, Orchestre National de Lorraine, Praska Komorni Filharmonie, Filharmonia Hradec-Kralove, Orchestra Sinfonica di Sanremo, Kosovo Philharmonic Orchestra, Orchestre Victor Hugo Franche-Comte, Orquesta do Algarve, Sofia Festival Orchestra, Regensburg Theater oraz Orchestra della Fondazione Bulgaria Classic. W czasie tych koncertów współpracował z wieloma światowej sławy solistami, m.in Aleksandrą Kurzak, Stefanem Kocanem, Agatą Szymczewską, Claudio Bohorquezem, Ivo Kahankiem, Krzysztofem Jakowiczem czy Igorem Szeligowskim.
Niezależnie od działalności koncertowej, Szymon Makowski brał udział w wielu międzynarodowych konkursach dyrygenckich: w Atenach (w 2010r.), w Besancon (w 2013 r. – gdzie osiągnął półfinał) oraz we Frankfurcie nad Menem na konkursie im. G. Soltiego (w 2015 r. – gdzie również osiągnął etap półfinałowy).
W 2016 roku rozpoczął współpracę z Filharmonią Dolnośląską w Jeleniej Górze jako główny dyrygent orkiestry. Wraz z tym zespołem zrealizował ponad 50 koncertów w kraju i zagranicą, dokonał też premierowych nagrań muzyki Ludomira Różyckiego. W czerwcu 2019 roku poprowadził koncert finałowy 54. festiwalu Henryka Wieniawskiego w Szczawnie
Zdroju, transmitowany i nagrany przez TVP Wrocław. Podczas pandemii Covid-19 był jednym z autorów nowatorskiego projektu Kultura w sieci, który zaowocował wykonaniem 15
nagrań w domach muzyków orkiestry Filharmonii. Łącznie nagrania te dotarły do ponad półtora miliona odbiorców.

 

Projekt i realizacja: netkoncept.com