Orkiestra Filharmonii Opolskiej
Jarosław Nadrzycki – skrzypce
Jakub Chrenowicz – dyrygent

W programie:
Henryk Wieniawski – II Koncert skrzypcowy d-moll [22′]
Henryk Wieniawski – Wariacje na temat własny [15′]
Henryk Wieniawski – Polonez D-dur [7′]

Partner wydarzenia:

Henryk Wieniawski to jeden z najbardziej imponujących skrzypków XIX wieku – wirtuoz, który całym sercem czuł ducha muzyki. Jego niezwykły talent ujawnił się już w dzieciństwie – do paryskiego konserwatorium przyjęto go w wieku zaledwie ośmiu lat. Dzieła Henryka Wieniawskiego do dziś cieszą się niesłabnącą popularnością. Najlepszym dowodem trwałości dorobku kompozytora jest fakt, że II Koncert skrzypcowy d-moll do dziś pojawia się w repertuarach największych filharmonii świata – od Nowego Jorku po Tokio, a jego etiudy-kaprysy nadal wchodzą w skład programów nauczania w konserwatoriach na całym świecie, kształcąc kolejne pokolenia skrzypków. Jego imię co pięć lat zbiera setki młodych wirtuozów w Poznaniu, na Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego.

II Koncert skrzypcowy d-moll odchodzi od rywalizującego charakteru koncertu na rzecz spójnego dialogu pomiędzy orkiestrą a skrzypcami. Dzieło wprowadza ciche, niemalże słodkie brzmienie instrumentu solowego, które stopniowo przeradza się w romantyczną pieśń. Druga część koncertu została napisana w taki sposób, aby skrzypce naśladowały ludzki głos poprzez odpowiednią artykulację, barwę i melodię. Kulminacyjna część utworu daje soliście przestrzeń do popisu w szybkich przebiegach i rytmach wymagających wirtuozerskich umiejętności.

Wariacje na temat własny Henryka Wieniawskiego ukazują słuchaczowi, jak jedna melodia potrafi wyrazić ogrom różnych emocji i znaczeń. Każda kolejna wariacja tematu odkrywa inny sens poprzez rytm, fakturę i barwę wykonawczą. Kompozycja ta łączy ze sobą dwa równoległe światy – lirykę i wirtuozerię – ukazując nie tylko swoją wartość artystyczną, ale również popis nienagannej techniki gry.

Polonez D-dur op. 4 Henryka Wieniawskiego znany jest również jako Polonaise brillante. Nazwa ta odnosi się do obecnego w muzyce romantycznej stylu brillante, charakteryzującego się figuracyjną wirtuozerią oraz sentymentalną kantyleną. Połączenie dostojnego rytmu poloneza, śpiewnej melodyki i błyskotliwej wirtuozerii sprawia, że Polonez D-dur pozostaje jednym z najbardziej efektownych i rozpoznawalnych dzieł Henryka Wieniawskiego.

Jarosław Nadrzycki – skrzypce

Urodził się i rozpoczął edukację muzyczną w Żaganiu. Jest absolwentem Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu w klasie prof. Jadwigi Kaliszewskiej, a także absolwentem Uniwersytetu Mozarteum w Salzburgu w klasie prof. Igora Ozima oraz Royal Academy of Music w Londynie w klasie prof. Igora Petrushevskiego. W 2016 roku Jarosław Nadrzycki rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu, a w 2024 roku uzyskał stopień doktora sztuk muzycznych.

Jarosław Nadrzycki jest zwycięzcą wielu międzynarodowych konkursów skrzypcowych m.in. w Erewaniu – im. Arama Chaczaturiana, w Bukareszcie – im. G. Enescu, w Berlinie – im. Maxa Rostala, w Wilnie – im. Jashy Heifetza, w Varallo – Valsesia Musica, oraz Haverhill Sinfonia Soloist Competition w Wielkiej Brytanii. Był również laureatem konkursu im. Tibora Vargi w Martigny (Szwajcaria), konkursu im. Benjamina Brittena w Londynie i konkursu im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu.

W wieku 12 lat zadebiutował wykonując Fantazję Carmen Pablo Sarasatego z Orkiestrą Konserwatorium Moskiewskiego w Wielkiej Sali Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie. Przełomowym wydarzeniem w karierze artysty było wykonanie w 2010 roku II Koncertu
skrzypcowego Metamorphosen Krzysztofa Pendereckiego wraz z Simon Bolivar Orchestra of Venezuela pod batutą kompozytora. Poza działalnością solistyczną, był również prymariuszem Meccore String Quartet (2013-2018), a od 2018 roku członkiem – założycielem Boarte Piano Trio. W
tym samym roku nakładem wytwórni fonograficznej Orphée Classics ukazała się płyta z dziełami Johanesa Brahmsa na skrzypce i fortepian jako efekt wieloletniej współpracy z pianistką Joanną Zathey.

Jarosław Nadrzycki koncertował z czołowymi orkiestrami, takimi jak: London Philharmonic Orchestra, Royal Philharmonic Orchestra, MDR Sinfonieorchester, Simon Bolivar Orchestra of Venezuela, George Enescu Philharmonic, State of Mexico Symphony Orchestra, Armenian State
Symphony Orchestra, Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia Amadeus, Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach oraz Orkiestrą Polskiego Radia w Warszawie pod batutą takich dyrygentów, jak M. Caldi, A. Duczmal, P. Goodwin, G. Guerrero, A. Humala, K. Järvi, M. Klauza, K. Penderecki, M. Pijarowski, T. Sanderling, H. Sensoy, S. Smbatyan i M. Vengerov. Występował jako solista i kameralista w Wigmore Hall w Londynie, Musikverein w Wiedniu, Nikolaisaal w Poczdamie, Konzerthaus w Klagenfurcie, Auditorio Nacional de Música w Madrycie, Ateneum w Bukareszcie, Ahmed Adnan Saygun Arts Center w Izmirze, Bozar w Brukseli, Pollack Hall w Montrealu, Turkistan Concert Hall w Taszkiencie, Central Opera House w Pekinie, City Hall w Hong Kongu i Seoul Arts Center w Seulu.

Artysta w swoim dorobku posiada nagrania płytowe dla wytwórni Hänssler Classic, DUX, Warner Music Poland, MDG Classics, Orphée Classics, Chopin University Press, a także wiele nagrań radiowych i telewizyjnych, m.in.: dla Polskiego Radia, Bayerischer Rundfunk, BBC Radio 3, ZDF, TV ORF Austria, Mezzo TV i TVP Kultura.