Orkiestra Filharmonii Opolskiej
Tomasz Strahl – wiolonczela
Marek Pijarowski – dyrygent

Karol Furtak (Polskie Radio) – prowadzenie koncertu

W programie:
Wolfgang Amadeus Mozart – Uwertura do opery Don Giovanni KV 527 [5’]
Piotr Moss – Prières – II Koncert na wiolonczelę i orkiestrę [30’]
Przerwa [20’]
Robert Schumann – IV Symfonia d-moll op. 120 [28’]

Piotr Moss jest polskim kompozytorem, którego twórczość zachwyca zróżnicowaną fakturą i barwną orkiestracją – obok tradycyjnych orkiestracji sięga po brzmienia egzotyczne, dawne, elektroniczne i ludowe, tworząc paletę dźwięków rzadko spotykaną u innych twórców. Jego muzyka rozbrzmiewała w wielu krajach Europy, w Stanach Zjednoczonych, Singapurze, Kolumbii i Republice Południowej Afryki, co świadczy o uniwersalnym języku, jakim potrafi przemawiać do słuchaczy na całym świecie. Wśród jego licznych dzieł szczególne miejsce zajmuje Prières – II Koncert na wiolonczelę i orkiestrę, którego sam tytuł, oznaczający modlitwy, zapowiada medytacyjną podróż, do której kompozytor zaprasza słuchacza. Koncert jest utworem, w którym wiolonczela zdaje się prowadzić dialog nie tylko z orkiestrą, ale i z czymś nieuchwytnym, transcendentnym. Dla każdego, kto w muzyce współczesnej szuka czegoś więcej niż technicznej wirtuozerii, pragnie przestrzeni do refleksji i ciszy przemawiającej równie mocno jak dźwięk, twórczość Piotra Mossa może stać się prawdziwym odkryciem.

IV Symfonia Roberta Schumanna należy do najbardziej oryginalnych osiągnięć symfoniki romantycznej, a jej wyjątkowość wynika zarówno z nowatorskiej konstrukcji muzycznej, jak i z niezwykłej historii powstawania. Pierwsza wersja z 1841 roku została dziesięć lat później gruntownie przepracowana, choć spór o to, która z redakcji oddaje zamysł kompozytora w bardziej pełny sposób, trwa do dziś. Jednym z najbardziej nowoczesnych elementów dzieła jest jego cykliczna budowa – cztery części wykonywane są attacca, a tematy powracają w nowych odsłonach rytmicznych, harmonicznych i instrumentalnych. Równie fascynująca jak sama muzyka jest historia Symfonii. Clara Schumann twierdziła, że wersja z 1841 roku była jedynie szkicem, choć badania rękopisów dowiodły, że była to w pełni ukończona partytura. Clara stanowczo sprzeciwiała się publikacji pierwszej redakcji, twierdząc, że zrewidowana wersja z 1851 roku  jest tą właściwą IV Symfonią.