Trio Verto
Anna Maria Staśkiewicz – skrzypce
Marcel Markowski – wiolonczela
Radosław Kurek – fortepian
Jakub Karmelita – prelegent
W programie:
Emanuel Kania – Trio na skrzypce, wiolonczelę i fortepian (34‘)
Andrzej Czajkowski – Trio notturno op. 6, na skrzypce, wiolonczelę i fortepian (19‘)
Mieczysław Wajnberg – Trio na fortepian, skrzypce i wiolonczelę op. 24 (30‘)
Koncert współorganizowany przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca w ramach programu „Scena Muzyki Polskiej”, finansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Tego wieczoru w Filharmonii Opolskiej fortepian, skrzypce i wiolonczela stworzą przestrzeń intensywnego dialogu, napięcia i refleksji. Program koncertu łączy trzy wyraziste tria, w których tradycja klasyczna spotyka się z nowoczesnym językiem muzycznym, osobistą liryką i dramatyczną intensywnością.
Trio na skrzypce, wiolonczelę i fortepian Emanuela Kani to przykład muzyki romantycznej, w której dominują bogate, liryczne melodie oraz głębia emocjonalna. Kompozytor konsekwentnie prowadzi słuchacza przez zmieniające się nastroje, wykorzystując pełnię możliwości barwowych zespołu. Chociaż Kania nie jest tak znany jak niektórzy inni polscy kompozytorzy, jego twórczość stanowi ciekawy przykład ówczesnych tradycji romantycznych. Trio, mimo że mniej znane dzisiaj, ukazuje typowe dla swej epoki elementy stylistyczne i strukturalne.
Trio notturno op. 6, na skrzypce, wiolonczelę i fortepian Andrzeja Czajkowskiego to jedno z ważniejszych dzieł jego twórczości, łączące elementy tradycyjnych struktur harmonicznych z nowoczesnymi, bardziej eksperymentalnymi technikami. Muzyka Czajkowskiego charakteryzuje się emocjonalną intensywnością i złożonością. Subtelna faktura, wyczulona praca z ciszą i precyzyjnie dozowana ekspresja sprawiają, że utwór ten działa jak muzyczny monolog wewnętrzny, wymagający od wykonawców i słuchaczy szczególnego skupienia.
Trio na fortepian, skrzypce i wiolonczelę op. 24 Mieczysława Wajnberga to jedno z kluczowych dzieł w jego twórczości kameralnej. Utwór ten odzwierciedla emocjonalne napięcie i trudną atmosferę wojenną, z melodyką pełną ekspresji i mroczności. Wajnberg łączy techniki modernistyczne z liryczną wyrazistością, tworząc muzyczną opowieść, w której napięcie i energia współistnieją z momentami zadumy i melancholii.
Wszystkie trzy tria różnią się od siebie, odzwierciedlając indywidualny styl i okresy historyczne swoich kompozytorów. Trio Kani jest zakorzenione w romantyzmie, Trio Czajkowskiego w XX-wiecznej złożoności, a Trio Wajnberga w emocjonalnej głębi postmodernizmu. Słuchanie ich obok siebie może stanowić interesującą podróż przez różne style muzyczne.
Koncert Trio Verto to propozycja dla słuchaczy poszukujących repertuaru ambitnego i emocjonalnie angażującego. Wieczór ten jest zaproszeniem do uważnego słuchania muzyki, która nie tylko operuje dźwiękiem, lecz także opowiada o kondycji człowieka, jego niepokoju i wewnętrznej sile.
Trio fortepianowe Emanuela Kani to przykład muzyki romantycznej, w której dominują bogate, liryczne melodie oraz głębia emocjonalna. Chociaż Kania nie jest tak znany jak niektórzy inni polscy kompozytorzy, jego twórczość stanowi ciekawy przykład ówczesnych tradycji romantycznych. Trio, mimo że mniej znane dzisiaj, ukazuje typowe dla tej epoki elementy stylistyczne i strukturalne. Zaś Trio fortepianowe Andrzeja Czajkowskiego to jedno z ważniejszych dzieł jego twórczości, łączące elementy tradycyjnych struktur harmonicznych z nowoczesnymi, bardziej eksperymentalnymi technikami. Muzyka Czajkowskiego charakteryzuje się emocjonalną intensywnością i złożoności.
Trio fortepianowe nr 2 Mieczysława to jedno z kluczowych dzieł w jego twórczości kameralnej. Dzieło to odzwierciedla emocjonalne napięcie i trudną atmosferę wojenną, z melodyką pełną ekspresji i mroczności. Wajnberg łączy techniki modernistyczne z liryczną wyrazistością, tworząc dzieło pełne głębokich emocji.
Wszystkie trzy tria różnią się od siebie, odzwierciedlając indywidualny styl i okresy historyczne swoich kompozytorów. Trio Kani jest zakorzenione w romantyzmie, Trio Czajkowskiego w XX-wiecznej złożoności, a Trio Wajnberga w emocjonalnej głębi postmodernizmu. Słuchanie ich obok siebie może stanowić interesującą podróż przez różne style muzyczne.
Trio Verto
Zespół tworzą cieszący się uznaniem muzycy – soliści i kameraliści – angażujący się na co dzień w działalność artystyczną na wielu polach: skrzypaczka Anna Maria Staśkiewicz, wiolonczelista Marcel Markowski oraz pianista Radosław Kurek. Połączyła ich chęć wspólnego tworzenia oraz pasja wykonywania muzyki kameralnej. Trio zadebiutowało w 2022 roku podczas Festiwalu Trzy-czte-ry
w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. W. Lutosławskiego w Warszawie. Ich gra charakteryzuje się wyjątkowym brzmieniem, charyzmą oraz koncentracją, które poruszają najgłębsze sfery emocjonalne słuchaczy.
Artyści uczestniczyli w wielu wydarzeniach muzycznych występując zarówno jako soliści i kameraliści w wielu krajach Europy, Azji oraz obu Amerykach, a także licznych miastach Polski. Grywali między innymi w Malmö Live Konsethus, Gamle Logen Concert Hall w Oslo, Auditorium al Duomo we Florencji, Municipal Theatre w Sao Paulo, Kaisersaal we Frankfurcie nad Menem, Filharmonii Narodowej w Warszawie, Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, siedzibie Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach oraz większości Filharmonii w Polsce.
Owocem wielu muzycznych spotkań artystów są nagrania dla takich wytwórni jak GENUINE Classics, Bayerischer Rundfunk, ANAGRAM, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, Sarton.
Członkowie zespołu są absolwentami International Menuhin Music Academy w Coppet, Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu, Akademii Muzycznej im. K. i G. Bacewiczów w Łodzi oraz Akademii Muzycznej im. St. Moniuszki w Gdańsku. Od wielu lat związani są z Orkiestrą Sinfonia Varsovia, Tetrem Wielkim –Operą Narodową i Akademią Muzyczną im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy.
Trio Verto dzieli się swoją wrażliwością z publicznością wykonując najważniejsze arcydzieła światowej muzyki kameralnej na starannie przemyślanych recitalach, ale także prezentując twórczość mniej znaną, która nie pozostawia słuchacza obojętnym.
