Katarzyna Raczkowska – flet traverso
Monika Targowska – flet traverso
Maria Misiarz – wiolonczela barokowa
Tomasz Głuchowski – klawesyn
Paweł Miczka – skrzypce barokowe
Dominika Garncarz – skrzypce & altówka barokowa
Aldona Bartnik – sopran

W programie:

Domenico Sarro – Uwertura do opery Partenope
Giovanni Battista Pergolesi – Sonata triowa G-dur P.12 nr 1
Domenico Cimarosa – Aria Ah tornar la bella aurora z opery La vergine del sole
Gian Francesco de Majo – recytatyw i aria z opery Ifigenia in Tauride Accresca pietoso
Johann Adolph Hasse – Sonata triowa e-moll na dwa flety i basso continuo op. 2 nr 1
Alessandro Scarlatti – Toccata XI a-moll
Domenico Sarro – Aria No ha regione, ingrato z opery Didone abbandonata
Francesco Provenzale – Aria Deh rendetemi, ombre care z opery La Stellidaura vendicata
Niccolo Jommelli – Sonata triowa G-dur nr 2 na dwa flety i basso continuo
Alessandro Scarlatti – Aria z oratorium Il Sedecia, Rè di Gerusalemme caldo sangue

Serdecznie zapraszamy na koncert zespołu Sanssouci, który zaprezentuje wybór dzieł reprezentujących neapolitańską tradycję barokową. W programie znajdą się sonaty triowe oraz arie na sopran solo skomponowane przez twórców związanych z tym niezwykle wpływowym ośrodkiem, ukazujące zarówno emocjonalną głębię neapolitańskiej melodyki, jak i charakterystyczną dla niej elegancję oraz wirtuozerię. Występ stanowi wyjątkową okazję do bezpośredniego obcowania z muzyką, która ukształtowała oblicze europejskiej kultury muzycznej.

Szkoła neapolitańska była jednym z najważniejszych ośrodków muzyki barokowej w Europie, rozwijającym się szczególnie intensywnie w XVII i XVIII wieku, zwłaszcza w okresie hiszpańskiej dominacji nad Neapolem. Hiszpańskie rządy sprzyjały powstaniu licznych instytucji muzycznych, w tym słynnych konserwatoriów, które kształciły pokolenia wybitnych kompozytorów i śpiewaków. W Neapolu wykształcił się charakterystyczny styl operowy, oparty na dominacji śpiewnej, kantylenowej melodii, przejrzystej harmonice oraz klarownych strukturach formalnych, które podkreślały dramatyczny wyraz tekstu i umożliwiały rozwinięcie wirtuozerii wokalnej.

Pionierem lokalnej tradycji był Francesco Provenzale, którego działalność ukształtowała stylistyczny fundament neapolitańskiej opery. W XVIII wieku styl ten rozwijali kolejni twórcy: Niccolò Jommelli, zwracający uwagę na rolę orkiestry w dramatyzacji akcji, Giovanni Battista Pergolesi, którego Stabat Mater i La serva padrona stały się europejskimi wzorcami neapolitańskiej melodyki, oraz Domenico Sarro, ceniony na dworze królewskim. Równolegle Gian Francesco de Majo tworzył monumentalne opery seria, a Domenico Cimarosa zasłynął jako jeden z najwybitniejszych przedstawicieli opery komicznej, której lekka orkiestracja i subtelna ekspresja stały się znakiem rozpoznawczym ośrodka.

Choć Johann Adolph Hasse nie był Włochem, dzięki studiom w Neapolu przyswoił sobie lokalny idiom — jasny, emocjonalny i ornamentacyjnie bogaty — i rozpowszechnił go w Europie Środkowej. Właśnie takie elementy, jak śpiewna linia melodyczna, wyraźna przewaga głosu nad orkiestrą, ekspresyjna retoryka afektów oraz stosowanie finezyjnej ornamentacji, sprawiły, że neapolitańscy kompozytorzy nadali muzyce barokowej niezwykle elegancki i rozpoznawalny charakter. Dzięki temu szkoła neapolitańska wywarła trwający przez całe stulecia wpływ na rozwój opery, techniki wokalnej oraz europejskiej edukacji muzycznej.