Orkiestra Filharmonii Opolskiej
Adrianna Trepińska – skrzypce
Juan José Navarro Hernández – dyrygent 

W programie:
Giuseppe Verdi – Uwertura do opery La forza del destino [8’]
Antonín Dvořák – Koncert skrzypcowy a-moll op. 53 [32’]
Przerwa [20’]
Antonín Dvořák – VI Symfonia D-dur op. 60 [40’]

I Konkurs Muzyki Polskiej imienia Józefa Elsnera był dla FIlharmonii Opolskiej szczególnym wydarzeniem poprzedniego sezonu artystycznego. Ideą, która przyświeca inicjatywie, jest popularyzacja dorobku polskich kompozytorów i okazja do prezentacji młodych artystów sięgających po rodzimy repertuar. Konkurs wzbudził duże zainteresowanie, tak wśród muzyków, jak i słuchaczy. Zwycięski laur otrzymała Adrianna Trepińska. Po roku wystąpi na scenie Filharmonii Opolskiej ponownie – już nie jako uczestniczka konkursu, a jego laureatka i solistka, razem z Orkiestrą Filharmonii Opolskiej.

La forza del destino Giuseppe Verdiego, to opera o sile przeznaczenia, którego nie da się przechytrzyć. Opowiada o skazanej na klęskę miłości Leonory, córki wpływowej sewilskiej rodziny, i pochodzącego z Peru Don Alvara, których związek kończy się tragicznie, gdy podczas próby ucieczki przypadkowo ginie ojciec dziewczyny. Od tego momentu los nie daje bohaterom wytchnienia. Brat Leonory, Don Carlo, żądny zemsty, przez lata ściga Alvara, aż w końcu dochodzi między nimi do pojedynku, z którego wynika łańcuch kolejnych tragedii. Uwertura w kilku minutach zamyka całą emocjonalną esencję dramatu – Verdi otwiera ją trzema ciężkimi, złowieszczymi akordami, symbolizującymi nieuchronność losu, po czym wprowadza wzburzoną, gorączkową figurę smyczków związaną z Leonorą. To muzyka, która od pierwszych taktów zaskakuje grozą i napięciem. Dlatego właśnie ta Uwertura, choć powstała do rewizji opery, na stałe weszła do standardowego repertuaru orkiestr symfonicznych jako samodzielny utwór koncertowy, wciąż porażając słuchaczy nieuchronnością tragedii, która czeka tuż za progiem.

Koncert skrzypcowy a-moll op. 53 Antonína Dvořáka powstawał w niełatwych okolicznościach – kompozytor konsultował go z wybitnym skrzypkiem Josephem Joachimem, który sugerował wiele poprawek w partyturze, przez co Dvořák kilkakrotnie ją modyfikował. Koncert otwiera dramatyczne, pełne napięcia Allegro ma non troppo, przechodzące przez attacca w liryczne i śpiewne Adagio, dzięki czemu emocje nie tracą na intensywności. To właśnie w tej części skrzypce solo ukazują swoje najbardziej romantyczne oblicze, czerpiąc z szerokiej, ludowej melodyki inspirowanej muzyką czeską. Finał natomiast porywa energią żywiołowych rytmów czeskich tańców ludowych. Bogata harmonia, wyraziste dynamiczne kontrasty i ciepła barwa brzmienia budują nieustanne napięcie między liryzmem a żywiołowością. Koncert do dziś pozostaje jednym z najważniejszych koncertów skrzypcowych epoki romantyzmu.

Symfonia D-dur Antonína Dvořáka to dzieło, w którym kompozytorowi udało się osiągnąć rzadką równowagę między czeskim, ludowym charakterem a klasyczną, niemiecką, romantyczną formą symfoniczną. Otwiera się ono sonatowym Allegro non tanto, w którym usłyszeć można temat nawiązujący do czeskiej pieśni ludowej pt. Já mám koně. W następnej części utworu usłyszeć można formę o charakterze przypominającym nokturn z partiami solowymi instrumentów dętych drewnianych. Trzecia część Scherzo przywołuje muzykę czeską poprzez rytm furianta, tańca ludowego pełnego charakterystycznych przesunięć akcentów. Całość zamyka Finał, w którym Dvořák powraca do głównego tematu pierwszej części, spinając w ten sposób całą symfonię klamrą – buduje dzięki temu napięcie poprzez przetworzenie tematów w formę fugi, by finalnie doprowadzić dzieło do kulminacji w pełnym brzmieniu orkiestry.