Orkiestra Filharmonii Opolskiej
Pablo Ferrández – wiolonczela
Przemysław Neumann – dyrygent

W programie:
Krzysztof Penderecki – Chaconne per archi pamięci Jana Pawła II (7’)
Edward Elgar – Koncert wiolonczelowy e-moll op. 85 (30’)
Grzegorz Fitelberg – Pieśń o sokole op. 18 (15’)
Richard Strauss – Tod und Verklärung (Śmierć i wyzwolenie) op. 24 (26’)

Prosimy o zapoznanie się z zasadami bezpieczeństwa obowiązującymi podczas koncertu, zgodnie z zalecaniami Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, dostępnymi w Regulaminie Bezpieczeństwa na stronie internetowej www.filharmonia.opole.pl/regulaminy.

O repertuarze:
Listopadowe wieczory sprzyjają refleksjom. Program koncertu został skomponowany zatem tak, by owym wędrówkom myśli towarzyszyć. Na początek Chaconne z Polskiego Requiem, którego kolejnymi częściami Krzysztof Penderecki upamiętniał ważne dla niego postaci i wydarzenia w polskiej historii. Ostatnie ogniwo dzieła powstało w 2005 roku i jest poświęcone Janowi Pawłowi II. Poruszający Koncert wiolonczelowy e-moll Edwarda Elgara sławę zyskał dzięki Jacqueline du Pré, jednej z najbardziej wyrazistych artystek w dziejach muzyki. Pełne nostalgii frazy brytyjskiego twórcy poprzedzą wykonanie dwóch poematów symfonicznych. Pierwszym z nich będzie Pieśń o sokole Grzegorza Fitelberga; kompozycja nad wyraz udana, pozostawiająca pewien niedosyt i pytanie: co jeszcze stworzyłby Fitelberg, gdyby nie poświęcił się dyrygowaniu? Ostatni utwór tego wieczoru, Śmierć i wyzwolenie, napisał zaledwie 25-letni Ryszard Strauss jako pierwszy ze swoich poematów symfonicznych nieinspirowanych literaturą – umieszczony bowiem w partyturze wiersz Aleksandra Rittera powstał już po ukończeniu utworu. O programowym założeniu tej kompozycji pisał sam Strauss w jednym z listów: „Przed sześciu laty przyszło mi na myśl, by w poemacie symfonicznym przedstawić godzinę śmierci człowieka, który dążył do osiągnięcia najwyższych ideałów, a więc chyba artysty.” Publiczność dzieło pokochała, krytycy pozostali nieprzekonani – zdaje się, że sama próba zmierzenia się przez Straussa z tematyką spraw ostatecznych wzbudzała ich niepokój. Motyw wyzwolenia którym kończy się poemat, pełen siły i majestatu, przynosi jednak nadzieję na wyjątkowy wymiar tej nieznanej rzeczywistości.

A to ciekawostka!
Polskie Requiem Krzysztofa Pendereckiego zbudowane jest z siedemnastu części (osiem z nich składa się na opracowanie żałobnej sekwencji Dies irae). Pierwszy fragment, Lacrimosa, powstał na zamówienie Solidarności w 1980 roku, a ostatni – Chaconne – po śmierci Jana Pawła II w roku 2005. Proces komponowania trwał więc aż dwadzieścia pięć lat!

Pablo Ferrández – wiolonczela

Pablo Ferrández to muzyk o uznanej renomie – jest laureatem XV Międzynarodowego Konkursu im. P. Czajkowskiego. Niedawno dołączył do grona wybitnych artystów, z którymi renomowane wydawnictwo SONY Classical podpisało kontrakt na wyłączność. W recenzji El Pais został określony jako urzekający artysta: „Ferrández posiada wszystko: technikę, przebojowość, duszę i autorytet solisty, ekspresyjność oraz urok”.

Wśród jego ostatnich sukcesów należy wymienić: debiut z Los Angeles Philharmonic pod batutą Gustavo Dudamela w amfiteatrze Hollywood Bowl oraz debiut z Bayerischen Rundfunk Symphony Orchestra pod batutą Daniele Gattiego, wykonanie Koncertu podwójnego Brahmsa oraz Koncertu potrójnego Beethovena wraz z Anne-Sophie Mutter, a także występy m.in. z London Philharmonic, Israel Philharmonic, Rotterdam Philharmonic, Vienna Symphony oraz Orchestre National de France.

W sezonie 2021/22 artysta zadebiutuje z takimi orkiestrami jak: San Francisco Symphony, Santa Cecilia Orchestra, Czech Philharmonic, Seoul Philharmonic, Royal Philharmonic Orchestra, a także ponownie wystąpi m.in. z Los Angeles Philharmonic w Holywood Bowl, Basel Symphony, RTE National Orchestra, Filarmonica Arturo Toscanini, Borusan Philharmonic, Spanish National Orchestra. Z okazji 200. rocznicy Sali koncertowej im. P. Czajkowskiego w Moskiewskiej Filharmonii. Pablo Ferrández wraz z Anne-Sophie Mutter oraz Daniilem Trifonovem wykona Koncert potrójny Beethovena z towarzyszeniem Youth Russian National Orchestra pod batutą Gustavo Dudamela. Ponadto solista wystąpi z kameralnym repertuarem z Anne-Sophie Mutter w nowojorskiej Carnegie Hall.

Plany koncertowe Pablo Ferrándeza obejmują także tournée: po Niemczech i Holandii z Academy of St. Martin in the Fields, po Chinach z London Philharmonic oraz po Skandynawii z Barcelona Symphony. Będzie także artystą – rezydentem w Valencia Orchestra.

W marcu 2021 roku, ukazała się debiutancka płyta solisty pt. Reflections wydana przez SONY Classical, która odzwierciedla muzyczne korzenie artysty, a także nieoczekiwane podobieństwa pomiędzy muzyką rosyjską i hiszpańską z początku XX wieku. Płyta zyskała uznanie krytyków.

Jako solista i muzyk kameralny, Pablo często współpracuje z takimi artystami jak Anne-Sophie Mutter, Vadim Repin, Martha Argerich, Gidon Kremer, Yuja Wang, Denis Kozhukhin, Nikolay Lugansky, Beatrice Rana, Maxim Rysanov, Ray Chen, Alice Sara Ott, Elena Bashkirova, Luis del Valle oraz Sara Ferrández.

Urodzony w Madrycie w 1991 roku, w rodzinie muzyków, w wieku 13 lat Pablo Ferrández uczęszczał do prestiżowej Escuela Superior de Música Reina Sofía, gdzie uczył się w klasie prof. Natalii Shakhovskaya. Następnie ukończył studia w Kronberg Academy w klasie prof. Fransa Helmersona i otrzymał stypendium Fundacji Anne-Sophie Mutter.

Dzięki uprzejmości Nippon Music Foundation, Pablo Ferrández gra na Stradivariusie Lord Aylesford z 1696 roku.

„Pablo Ferrández jest naprawdę wyjątkowy… przepiękny dźwięk, doskonałe wibrato, nieskazitelna prawa oraz lewa ręka i prawdziwy muzyk” – Anne-Sophie Mutter

„Magnetyzm gwiazdy pop, znakomita technika, ekscytująca muzykalność sprawia, że mamy do czynienia z narodzinami gwiazdy” – Los Angeles Times

„Dzięki Pablo Ferrándezowi, Hiszpania może być dumna z nowego geniusza wiolonczeli” – Le Figgaro

Ankieta:

Moje ulubione miejsce na ziemi to
Zamek Elmau w Niemczech.

Gdybym nie był muzykiem, pewnie byłbym
tenisistą.

Za największy sukces artystyczny uważam
Pierwsza trasa koncertowa z Anne-Sophie Mutter, podczas której wykonaliśmy Koncert podwójny Brahmsa, była spełnieniem moich marzeń.

Człowiek, którego podziwiam
Gustavo Dudamel.

Co lubię czytać
biografie.

Kompozycja, która jest dla mnie szczególnie ważna
Koncert wiolonczelowy Dvořáka.

Współpraca redakcyjna: