Orkiestra Filharmonii Opolskiej
Damian Kurek – trąbka
Jerzy Salwarowski – dyrygent

W programie:
Ludwig van Beethoven – Leonora III  – uwertura op. 72b [13′]
Mieczysław Wajnberg – Koncert na trąbkę i orkiestrę op. 94 [25’]
Johannes Brahms – III Symfonia F-dur op. 90 [35′]

Leonora III Ludwiga van Beethovena nie jest zwyczajną, ani – jak wskazuje numeracja – jedyną uwerturą do opery, choć kompozytor w swoim dorobku posiada tylko jedno dzieło operowe. Historia uwertury Leonora jest równie fascynująca, co sama fabuła libretta. Powstała ona faktycznie jako trzecia z kolei wersja uwertury do opery Fidelio. Choć przez wielu uważana jest za najwybitniejszą z łącznie czterech wersji, sam Beethoven odradzał jej wykonania na otwarcie opery. Zarówno jej znamienitość, jak i problem wynikają z jej budowy, która odróżnia ją od typowego operowego wstępu. Leonora III w mistrzowski sposób przedstawia fabułę całego dzieła – od wtrącenia Florestano do więzienia, przez plan Leonory, aż do bohaterskiej interwencji Fidelia i ujawnienia jego sekretu. Uwertura opowiada tę historię tak trafnie, że słuchacz niemalże przeżywa samo wprowadzenie do opery, jak samą operę. Z tego właśnie względu Beethoven odradzał wykonywanie tej właśnie wersji. Nie chciał zdradzać publiczności, co wydarzy się na scenie.

Twórczość Mieczysława Wajnberga można by opisać na kanwie muzycznej groteski spowitej ciężką, głęboką emocjonalnością. W jego kompozycjach doszukiwać się można pewnego podobieństwa do dzieł Szostakowicza, choć nie sposób nazwać ich jedynie stylistyczną kopią. Obaj kompozytorzy, których nota bene łączyła głęboka przyjaźń, rozumieli język muzyczny w podobny sposób – jako nasycony tragizmem, emocjami, a czasem nawet absurdem. Dla Wajnberga muzyka była narzędziem do przekazywania treści, których nie można wypowiedzieć wprost. Jego Koncert na trąbkę i orkiestrę przedstawia rzeczywistość jakby odbitą w krzywym zwierciadle. Trąbka, kojarząca się z triumfalną fanfarą, przedstawia pozornie zabawne muzyczne tematy, unoszące się nad przepaścią wypełnioną niepokojem i samotnością. Pod tą pozornie abstrakcyjną formą można dostrzec doświadczenie człowieka, którego życie usłane było tragediami. To właśnie ten kontekst nadaje twórczości Wajnberga swoisty emocjonalny ciężar.

III Symfonia Johannesa Brahmsa to nie tylko utwór orkiestrowy; to manifest artystyczny, stawiający na piedestale wartości, które kompozytor uważał w muzyce za nadrzędne. Kontekst historyczny powstawania niniejszego dzieła przypada na okres „Wojny Romantyków” – rozłamu środowiska muzycznego drugiej połowy XIX wieku. Spór toczył się o kierunek rozwoju sztuki kompozytorskiej. Zasadniczym stało się pytanie, czy muzyka powinna zmierzać w kierunku zmian i nowości, czy raczej należy doskonalić formy muzyki absolutnej. Przedstawiciele środowiska nowoniemieckiego podkreślali istotę rozwoju nowych form muzyki programowej – opisującej treści pozamuzyczne, głównie literackie. Z tego względu powstał chociażby poemat symfoniczny, którego twórcą jest Ferenc Liszt – przedstawiciel tej szkoły. Z drugiej strony sporu stali konserwatyści, broniący istoty muzyki absolutnej – twórczości instrumentalnej mającej wartość samą w sobie, która nie wymaga dodatkowych treści. Ich zdaniem muzyka powinna istnieć jako sztuka najwyższa, a nie jako medium służące jedynie do przedstawienia pewnych treści. Brahms napisał swoją III Symfonię jako próbę udowodnienia tej teorii. Dzieło miało wzbudzać emocje w odbiorcy, nie potrzebując do tego żadnych pozamuzycznych treści

Damian Kurek – trąbka

Doktor sztuki. Naukę gry na trąbce rozpoczął w wieku ośmiu lat w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia im. Fryderyka Chopina w Opolu pod kierunkiem Piotra Waloszczyka. Ukończył studia z wyróżnieniem w klasie trąbki profesora Romana Grynia oraz w klasie trąbki naturalnej profesora Johanna Plietzscha w Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu. Studiował również w klasie trąbki profesora Gabriele Cassone w Konserwatorium Muzycznym w Nowarze (Włochy).
Brał udział w kursach prowadzonych przez takich profesorów, jak: Philip Smith, Wolfgang Bauer, Konradin Grot, Gabor Boldoczki, Marcus Wursch, Max Sommerhalder, Mauro Maur, Ronald Room, Richard Giangiulio, Klaus Breaker, Sergiu Carstea, Wim van Hasselt.
Jest laureatem wielu konkursów ogólnopolskich i międzynarodowych m.in. Międzynarodowy Konkurs Instrumentów Dętych w Brnie, Międzynarodowy Konkurs Trębaczy w Tarnopolu, Ogólnopolski Konkurs Instrumentów Dętych Blaszanych w Katowicach, Międzynarodowy Konkurs Muzyczny im. Michała Spisaka w Dąbrowie Górniczej, Ogólnopolski Festiwal Trębaczy w Kaliszu.
Współpracuje z orkiestrami oraz zespołami w kraju i za granicą m.in. Concertogrosso Berlin z którą odbył trasę koncertową w roli solisty, Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia Amadeus, NFM Orkiestra Leopoldinum, Poznan Barock Trumpets oraz kwintetem dętym blaszanym Castle Brass.
Jest członkiem i współzałożycielem unikalnego zespołu Polish Brass Trio. Od 2014 roku jest wykładowcą w Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu, natomiast od 2016 roku trębaczem-solistą Filharmonii Poznańskiej im. T. Szeligowskiego.
Damian Kurek gra na instrumentach firmy STOMVI.

Jerzy Salwarowski – dyrygent

Urodził  się  w  Krakowie  i  tam  ukończył  studia  w   Akademii  Muzycznej  – kompozycję u  Tadeusza  Machla  i   Krzysztofa   Pendereckiego  oraz   dyrygenturę   u   Henryka   Czyża i Krzysztofa Missony. Swoje umiejętności doskonalił w Accademia Chigiana u Franco Ferrary. Jest  laureatem czołowych nagród  krajowych i międzynarodowych konkursów  dyrygenckich: I i II konkursu w Katowicach (I nagroda i nagroda Krytyki Muzycznej),  w  Sienie  (I nagroda) i Budapeszcie (zwycięstwo). Dyryguje orkiestrami w Europie, Azji, Afryce i obu Amerykach, współpracuje z czołowymi orkiestrami i operami w Polsce. Z polskimi  orkiestrami  odbył  wiele   tournées  koncertowych w Europie. Znajdował się w gronie dyrygentów licznych festiwali, m.in.: Warszawska Jesień, Poznańska Wiosna, Festiwal  Flandryjski,  Pražske Jaro i  Millenium  Pace.  Współpracując z polskimi orkiestrami radiowymi dokonał  wielu nagrań archiwalnych. Regularnie zasiadał w Jury Międzynarodowych Konkursów Dyrygenckich w Katowicach i Białymstoku i wokalnych w Częstochowie.

Dyskografia Jerzego Salwarowskiego zawiera wiele płyt nagranych dla firm zagranicznych:  Amreco,  Adda, Thorofon  –  oraz  polskich:  Tonpress,  Selene,  Wifon,  DUX i Polskie Nagrania. Dla tej ostatniej wytwórni nagrał album płytowy z muzyką G. Gershwina, nagrodzony w 1994 roku Złotą Płytą, a w 1999 roku wydany na CD. Dokonał pierwszego kompletnego nagrania  poematów symfonicznych Mieczysława Karłowicza, wydanych na  CD i nominowanych do nagrody Fryderyk‘99. Jerzy Salwarowski nagrał również dwa CD z Toruńską Orkiestrą Kameralną oraz pierwszą w historii Filharmonii Szczecińskiej płytę Słynne Kaprysy, która otrzymała nominację do nagrody Fryderyk‘98. Wiosną 2002 roku wraz z synem Hubertem nagrał krążek, na którym znalazły się I Koncert fortepianowy d-moll op.15 Johannesa Brahmsa (z towarzyszeniem NOSPR-u) i III Koncert fortepianowy C-dur  op.26  Siergieja Prokofiewa  (z  towarzyszeniem  Filharmoników  Szczecińskich). Ta płyta otrzymała nominację do nagrody Fryderyk 2002. Dla firmy fonograficznej DUX nagrał w 2008 roku , dyrygując Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej, płytę z Symfonią e-moll Odrodzenie op. 7 Mieczysława Karłowicza, która otrzymała znakomite recenzje.

Dyryguje  także  za  granicą:  w  Paryżu, Madrycie, Barcelonie, Pradze, Bratysławie, Hamburgu, Kairze,  Osace, Skopje, Ljublianie,  Porto,  Luksemburgu,  Lukce, Everett  (Washington), La Crosse (Wisconsin), Kijowie, Berlinie, Essen, Bergamo, Mediolanie, Walencji i Kopenhadze. Wiosną 2003 roku poprowadził gościnnie wykłady  w Towson University Baltimore oraz Central Washington University w Ellensburgu. Od 1999 roku wykłada w Akademii Muzycznej w Poznaniu, gdzie prowadzi klasę dyrygentury. W 2005 roku, z rąk Prezydenta RP, otrzymał nominację profesorską. W 2008 został mianowany profesorem zwyczajnym. W czerwcu 2012, zaproszony do Konserwatorium w Neapolu w ramach programu Erasmus, poprowadził tam kursy mistrzowskie. W roku 2011 został odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej, a w r. 2013 otrzymał Złoty Medal Za Długoletnią Służbę oraz Nagrodę Rektora I Stopnia. Regularnie (co dwa lata) prowadzi koncerty inaugurujące Rok Akademicki z uczelnianą orkiestrą symfoniczną.

W latach 2005-2007 był, po raz drugi, Dyrektorem Artystycznym Toruńskiej Orkiestry Kameralnej, późniejszej  Toruńskiej  Orkiestry  Symfonicznej,  z  którą w październiku 2006 roku odbył tournee w Anglii. Od 2005 – 2011 roku był Dyrektorem Artystycznym Filharmonii Częstochowskiej, z którą nagrał Suitę Nowoorleańską z jazzowym zespołem Five O’Clock Orchestra oraz wydawnictwo, w którym Filharmonicy Częstochowscy towarzyszyli pianiście jazzowemu Adamowi Makowiczowi (płyta zawiera utwór zadedykowany Częstochowie). W sierpniu 2008 roku, zaproszony przez Narodową Orkiestrę z Rio de Janeiro, dyrygował tam koncert z muzyką Moniuszki, Chopina i Mendelssohna. Jesienią 2009 r. odbył wraz z Częstochowskimi Filharmonikami serię koncertów w Niemczech. W 2008 roku został uhonorowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Zagraniczne występy 2010 r. objęły zarówno sąsiedzką Ukrainę (koncert w Filharmonii w Dniepropietrowsku) jak i egzotyczną Jordanię, w stolicy której dyrygował Orkiestrą Filharmonii Łódzkiej podczas koncertu na zakończenie Roku Chopina. Rok 2011 przyniósł kolejny występ w NOSPR, i koncerty w Niemczech, a 2012 – koncerty na Poznańskiej Wiośnie, w Filharmonii Narodowej, we Lwowie i w Bejrucie. W maju 2013 r. dyrygował Polską Orkiestrą Radiową w Filharmonii Narodowej, a w marcu ub. r. poprowadził orkiestrę Sinfonia Juventus w Studiu im. W. Lutosławskiego w Warszawie. W roku 2014 obchodził jubileusz 45-lecia pracy artystycznej. Z tej okazji otrzymał z rąk Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego prof. Małgorzaty Omilanowskiej Nagrodę za całokształt dorobku artystycznego. Jubileusz został uświetniony serią spektakli opery Nabucco G. Verdiego w Polsce i w Niemczech z zespołem Pro Musica Wrocław oraz wieloma koncertami w polskich orkiestrach, w tym w Filharmonii Narodowej i NOSPR. W 2019 roku Jerzy Salwarowski obchodził 50-lecie pracy artystycznej, uświetnione koncertami w całej Polsce. Podsumowaniem był koncert w lutym 2020 roku w Filharmonii Narodowej, gdzie zabrzmiała m. in. Szeherezada M. Rimskiego-Korsakowa.

Oprócz działalności koncertowej i dydaktycznej artysta działa na polu edytorskim i naukowym. Właśnie został wydany przez PWM kolejny opracowany przezeń tom – Epizod na Maskaradzie M. Karłowicza, a Akademia Muzyczna w Poznaniu wydała pracę badawczą jego autorstwa pt. Technika dyrygowania w aspekcie różnic stylistycznych.